0591 745 455

Welke label hoort hierbij, denk jij?

“Kevin kan erg moeilijk zijn aandacht vasthouden en heeft concentratieproblemen” zegt moeder,

 “we denken wel eens aan ADD”.

Kevin is nog van school onderweg naar huis en ik maak alvast kennis met moeder. Moeder vertelt over haar zoon en hoe het op school gaat. Ze laat een overzicht van zijn cijfers zien en vertelt over de vakken die niet goed gaan. “Ik help hem zelf met biologie en natuurkunde” zegt moeder. “Voor een toets kent hij het vaak goed, maar de cijfers zijn er niet naar”. “Hij kan zijn aandacht er niet goed bijhouden en is telkens afgeleid”. Dan komt Kevin binnen. Hij stelt zich voor en kijkt me voorzichtig aan. Hij gaat naast zijn moeder zitten. Bij elke vraag die ik hem stel, kijkt hij zijn moeder wat afwachtend aan. Af en toe speelt hij wat met zijn telefoon en friemelt wat met een pen. Zijn aandacht is telkens ergens anders en het schijnt hem niet zo te interesseren. “En  Kevin, zie je het zitten om met me samen te werken?” vraag  ik hem na het gesprek. Kevin kijkt me aan en zegt: “misschien, maar ik weet eigenlijk nog niet zo goed wat jullie nou precies doen?” Ik neem de tijd om Kevin duidelijk uit te leggen wat we precies doen en hoe we werken. Vanaf het moment dat ik begin te praten, kijkt hij me strak aan en luistert aandachtig. Ik ben even kort van mijn stuk vanwege de aandacht die hij me geeft. Dit wil hij weten en dus luistert hij met volledige aandacht naar mij.

ADD? Dat lijkt er niet op. Hij schijnt heel goed te kunnen focussen, wanneer hij echt iets wil weten.

Kevin komt vrolijk binnen voor de bijles. Het is nog rustig, hij neemt thee en zoekt een plekje, zodat we aan het werk kunnen gaan. Hij vindt het fijn om samen te werken en is zeer geconcentreerd bezig. Inmiddels komen andere leerlingen binnen. Eén van de leerlingen, Chantal, is gaan zitten, maar heeft nog geen thee. Ze kijkt wat zoekend rond. Kevin kijkt op, gaat staan en pakt de thee voor Chantal. “Zocht je dit?” Ik had het nog niet opgemerkt, Kevin duidelijk wel. Hij heeft oog voor anderen. Hoe doet Kevin dit in de klas? Zoveel andere leerlingen om hem heen met elk hun eigen emoties, impulsen etc. Kevin registreert alles en als iets zijn aandacht vangt, heeft het ook zijn volle aandacht. Hij is meer op mensen gericht dan op andere dingen, een sterk empathisch vermogen. De leraar moet het wel erg boeiend en leuk maken, wil hij de aandacht van Kevin krijgen en vasthouden. Hebben we een label voor de daadwerkelijke oorzaak?

1 maart 2015

Reacties

Labels zitten op flessen en jampotjes, mensen krijgen een diagnose.

Hallo, een label geeft geen verklaring of oorzaak, maar verwijst naar een aantal gedragskenmerken. Zelf ben ik voorzichtig met labels plakken. Ik ben orthopedagoog en heb leren diagnostiseren met het hypothesen-toetsend model. Uit de beschrijving komt als klacht "aandachtsproblemen". Dan denk je al snel aan ADHD of in dit geval eerder ADD. Moeder geeft aan dat matige schoolprestaties het aandachtspunt is. Dit is de klacht. Op grond daarvan moet je op zoek naar een verklaring van de klacht, maar daarbij moet je eerst een beeld krijgen van omstandigheden in bevorderende of remmende zin. Daar begint de diagnostiek en het plakken van een label is pas de laatste stap en kan een middel zijn om tot een geschikte behandeling te komen. In dit geval lijkt het probleem niet zo groot dat het plakken van een etiket nodig is. Een goede intake met ouders en school is zeker een goede eerste stap.

Waarom labelen? Wat is daarvan het nut. Het enige wat ik kan zeggen hierop is: Geef deze jongen zijn eigen verantwoordelijkheid. Volgens mij kan hij dat heel goed aan!

Leuk om de blog te lezen. Ik kom zelf uit het onderwijs, en voel me nog steeds betrokken. Maar wat je vraag betreft: waarom zouden we per se een label moeten plakken? Hoofdzaak lijkt me dat een leerling benaderd wordt op een manier die het beste bij hem/haar past.

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.