0591 745 455

Icoon Instagram
Facebook logo van de facebookpagina van het Centrum Ontwikkeling en Educatie
LinkedIn icoon

Wat zeg jij om je kind te stimuleren?

Thijs doet langzaam de deur open en kijkt naar binnen. Hij is de laatste vandaag, de andere leerlingen zijn al naar huis. Na mijn begroeting komt hij verder, doet zijn oortjes uit, rugzak af en ploft neer. 

Hij pakt zijn aardrijkskunde boek uit de tas. Overmorgen een toets.

We zijn bijna klaar met de eerste alinea. “Ik geloof niet dat ik dit jaar ga halen.” Ik kijk op en besef dat Thijs eerst even praten wil.
“Ik ben er vandaag al bijna weer uitgestuurd. Dit keer ben ik helemaal niet begonnen, maar die leraar moet gewoon telkens mij hebben.” De emoties zitten hoog en Thijs gooit zijn frustraties eruit.

Na een paar minuten pakken we de draad weer op en gaan verder met alinea 2. We bespreken de tekst en ik stel wat vragen. Thijs geeft antwoorden, maar ik zie dat hij afdwaalt.
Halverwege alinea 3 kijkt hij op: “Ze hadden vandaag een vergadering en ze hebben natuurlijk mijn naam weer genoemd. Het zal wel weer niet goed geweest zijn”.

“Die leraren moeten me gewoon niet!”

Opnieuw onderbreken we de bijles. Alle concentratie is verdwenen. Weer praten we over school, de leraren en wat ze zeggen. “Als je niet snel je houding verandert, ga je het niet redden dit jaar”. “Kun je nou gewoon eens een keer stilzitten en opletten!” “Wat is dat voor vreemd kapsel onder dat rare petje!”
Ik laat hem zijn frustraties spuien.  Dit keer duurt het 10 minuten voor we verder kunnen werken aan de toets.

Alinea 4: Klimaatsoorten. “Ik kan er gewoon niets aan doen. Ik wil het echt graag anders, maar voor ik het weet heb ik al weer gereageerd.” Ik zie zijn ogen vochtig worden. Het gaat niet meer over de toets. We gaan weer in gesprek. Deze keer gaat het vooral over zijn onmacht.  Ik probeer zonder oordeel te luisteren en Thijs vertelt steeds meer over zichzelf. Zijn angsten, zijn frustraties.

Opeens kan ik mijn oordeel niet meer onderdrukken: “Thijs je bent gewoon een superleuke, zeer gevoelige jongen die druk is met leren wie hij is en hoe alles werkt in het leven”. Thijs kijkt me aan.
Hij lacht, veert op en wil alinea 4 nog wel met me bestuderen.
Zo energie-vretend als dat een negatieve opmerking kan zijn, zo energie-gevend is een positieve.

Na alinea 4 houdt het echter op. Geen balans vandaag tussen energie-vretend en energie-gevend. Thijs gaapt, begint onrustiger te bewegen. Het is voorbij. De concentratie is helemaal weg. Inmiddels is er al bijna 1½ uur verstreken.
“Kijk je vanavond de stof nog eens door?” Het is een vraag waarop ik het antwoord wel weet. Als Thijs thuiskomt, zal hij opnieuw zijn verhaal kwijt willen. Er is geen ruimte meer voor huiswerk.

Wat zeg jij om je kind te stimuleren? Ik lees graag je reactie.

30 september 2014

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.