0591 745 455

Icoon pinterest
Facebook logo van de facebookpagina van het Centrum Ontwikkeling en Educatie
Icoon twitter
LinkedIn icoon

Onrealistische zorgen?

Foto E. Jaugsburg van glazen gebroken bol met natuur erin. Staat voor behoud van het milieu en bescherming van de natuur.

“Kevin, ik heb een verontrustend telefoontje van je mentor gehad”, zeg ik met een twijfelachtige toon. Ik schrok oprecht toen ik een boze mentor door de telefoon hoorde schreeuwen dat Kevin zijn woede-aanvallen ‘onhoudbaar’ beginnen te worden. Hij had, volgens de mentor, een grote mond tegen zijn handvaardigheidsdocent en liep zo maar de klas uit. Ook spreekt hij de woorden uit dat Kevin ‘bijzondere denkpatronen’ heeft: zo schreeuwt Kevin regelmatig dat ‘niemand hem begrijpt’.  

Kevin is een 13-jarige jongen met de diagnoses PDD-NOS en ADHD. Een aantal weken geleden zijn we begonnen met cognitieve gedragstherapie. Kevin is namelijk nogal een doemdenker: hij denkt al snel dat de hele wereld tegen hem is. Echter maakte hij goede vorderingen, de reden waarom ik zo verbaasd ben. 

“Leg eens uit wat er is gebeurd joh!”, zeg ik hem. Kevin begint te huilen. “Het is gewoon niet eerlijk, ze snappen me niet”, vertelt hij snikkend. Ik vraag Kevin wat ze niet begrijpen. Hij kijkt op en begint met een ongekende passie zijn verhaal te doen. “Ze laten op school steeds maar alle lichten aan, en dat kost zó-veel energie! En alle troep, al die volle prullenbakken waar moet dat heen? Op die grote hoop? En ik moest de verfkwasten van Erik schoonmaken, terwijl ik mijn kwasten al had schoongemaakt, en ik dacht ‘ik heb hier geen tijd voor, ik verdoe mijn tijd, terwijl Noord-Korea elk moment een bom kan laten vallen op Europa en dan zijn we dood!” 

Ik kan er niets aan doen en ik begin spontaan te lachen. “Oh Kevin toch”, roep ik uit. Kevin zit nog steeds met betraande wangen naar mij te staren. “Het is niet eerlijk”, mompelt hij nogmaals.  

Kevin is, naast dat hij een doemdenker is en diagnoses heeft, óók een jongen met een groot rechtvaardigheidsgevoel en draagt een grote zorg voor de wereld. Waar zijn klasgenoten kauwgum op de grond gooien, doet hij mee met grootschalige schoonmaakacties. 

We praten eerst over ‘de wereldproblematiek’. Door middel van een ‘circle of influence’ bekijken we wat Kevin wel zelf kan doen voor een betere wereld, maar ook waar hij geen invloed op heeft. Dit geeft hem inzicht en houvast: hij krijgt nieuwe ideeën om zijn steentje bij te dragen. Daarnaast snapt hij ook dat hij anderen kan beïnvloeden tot op zekere hoogte.  

Het ‘opstandige’ gedrag tegenover leerkrachten bespreken we ook. Kevin snapt door zijn PDD-NOS niet goed waarom hij naar docenten moet luisteren als ze iets onrechtvaardigs zeggen. Daarom gooi ik het over een andere boeg: spelregels hecht hij wél veel waarde aan!  

“Kevin, wat gebeurt er als de scheidsrechter zegt dat de tegenpartij een vrije trap krijgt, maar als jij vindt dat dat niet verdient is?”, vraag ik hem. “Dan luister ik naar de scheids, anders krijg ik een gele kaart, ook al is het superstom”, zegt hij vol overtuiging. “Zou het helpen om school ook als een voetbal spel te zien?”, merk ik op. “De docent is de scheidsrechter. Hij kan dingen zeggen waar jij het niet mee eens bent of dingen zeggen die oneerlijk zijn… Maarja, als je niet luistert…”. “Dan krijg je een gele kaart!”, roept Kevin. “Precies, dan word je er uit gestuurd. En dat is niet heel erg handig, dacht ik”, zeg ik grappend. We werken het voetbalconcept nog wat verder uit, zodat Kevin concrete handvatten heeft. Daarnaast vertel ik Kevin dat ik zijn ouders en mentor ook hiervan op de hoogte breng, dat we het ‘schoolleven’ als voetbalspel gaan beschouwen. “Voor het geval je je coach zoekt om een strategie te bepalen”, grap ik tegen Kevin. Hij lacht.  

Kevin verlaat mijn spreekkamer met een glimlach, terwijl ik een mail typ aan zijn mentor en ouders. Ik geef een korte toelichting over onze sessie, maar bovenal schrijf ik een stuk over hoe trots ze mogen zijn op zo’n milieubewuste en zorgzame jongen.  

Wanneer een kind of jongere zich onbegrepen voelt, stel dat eens dat de vraag wat we niet begrijpen. Geef hem pen, potlood, stift of computer, laat hem uitbeelden of tekenen wat wij niet begrijpen. Soms zijn de antwoorden bijzonder verrassend en leerzaam.

4 januari 2019

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.