0591 745 455

Leren ze wel wat?

Sven en ik werken samen aan de toets geschiedenis, die hij binnenkort heeft. Vorige week hebben we een start gemaakt en de stof samen doorgenomen. Op mijn verzoek heeft Sven meerdere samenvattingen gemaakt van de hoofdstukken. Als ik hem overhoor, weet hij zich niet veel te herinneren van wat hij gelezen heeft.

Sven vindt geschiedenis maar niks. Hij snapt er helemaal niets van en die docent is ook maar een rare, meent hij. “Hij vertelt kort iets over de stof en dan moeten we het verder maar zelf bestuderen”. Voor Sven geen reden om zich te verdiepen in de leerstof.

“Volgend jaar laat ik geschiedenis vallen,
wat een stom vak!”

Dat is volgend jaar en volgende week moet Sven nog een toets maken. We gaan dus samen aan de slag. We lezen de tekst door en bekijken de verschillende bronnen bij de teksten.

De tekst roept vragen op bij mij die Sven niet wil beantwoorden, want dat hoef hij niet te leren. Ik zet door en gaandeweg is hij bereid met mij op zoek te gaan naar antwoorden, af en toe nog roepend: “Maar dat wordt op de toets echt niet gevraagd hoor!”

Als we pauze nemen voor thee, vraag ik Sven hoe hij het vorige proefwerk gemaakt heeft. Sven kijkt me aan en denkt diep na.  Hij weet het niet meer. Hij zoekt terug naar het cijfer, een 4. Waarom het een 4 was, weet hij niet meer.

“Ik heb even kort het cijfer gezien en dan geeft hij de antwoorden op de vragen”, antwoordt Sven op mijn vraag wat er gebeurt als ze de toets terugkrijgen.

Ik denk terug aan een stageperiode op een middelbare school, net over de grens, in Duitsland. De leerlingen kregen een toets Engels terug. Er werd een overheadprojector bijgehaald en de toets werd uitvoerig besproken. Opnieuw werden de vragen gesteld door de docente en de leerlingen werd gevraagd naar het antwoord. Daarna werd het antwoord uitgelegd en toegelicht. Als afsluiting van een behandelde vraag werd de leerlingen gevraagd het goede antwoord alsnog in hun schrift te schrijven.

Een arbeidsintensieve methode, maar het leek goed te werken. De leerlingen waren betrokken, met hun aandacht bij de les en ze leken de stof op te nemen. De leerlingen konden niet oppervlakkig met de stof omgaan.

Sven is niet meer bezig met de vorige toets. Het gaat nu om deze toets en hij wil graag een goed cijfer halen. Op dit moment is er geen tijd om nog verder in de stof te duiken. Met een uur extra begeleiding in de week kunnen we iets verdiepen, maar niet alles.

Op mijn voorstel dat hij over een bepaald onderwerp misschien nog iets kan opzoeken op het internet, kijkt hij me wat voorzichtig aan. Ik zie het al aan hem, dat gaat niet gebeuren.

“Ik ga gewoon heel goed leren en alle begrippen nog eens goed stampen”,

zegt Sven. Voor de geschiedenistoets die hij binnenkort heeft, lijkt dat nu de beste oplossing.

“Misschien kunnen we bij het volgende hoofdstuk eens wat dieper in de stof duiken”, stel  ik Sven voor. “We moeten maar even zien”, zegt hij “Ik moet nog heel veel leren voor de komende toetsen”. Het uur is voorbij en Sven fietst naar huis.

Ik vermoed dat Sven, voorlopig, geen interesse voor geschiedenis meer zal ontwikkelen.

In onderstaand filmpje hebben 4 studenten van de academische lerarenopleiding een mooie animatie gemaakt over diepteleren.

https://www.youtube.com/watch?v=4mnx31OgwMo

In deze korte film is op speelse wijze vorm gegeven aan de theorieën van onder andere Kaldeway en Entwistle over diepteleren.

3 februari 2015

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.