0591 745 455

Icoon Instagram
Facebook logo van de facebookpagina van het Centrum Ontwikkeling en Educatie
LinkedIn icoon

Heb jij er vertrouwen in dat je kind het kan?

Elke dag zijn we weer druk met de leerlingen. Een prettige leeromgeving voor ze creëren, samen werken aan de studie en ze langzamerhand begeleiden naar een zelfstandige manier van werken.

Een belangrijke basis voor onze samenwerking is een goede band tussen de begeleider en de leerling. De band moet veilig en vertrouwd voelen. In een veilige leeromgeving kunnen kinderen veel leren. Een veilige leeromgeving biedt ze ook de mogelijkheid om te praten over de dingen die ze tegenkomen binnen school en misschien ook in andere situaties.

Naast het dagelijks werken met kinderen hebben we ook een regelmatig contact met de ouders. Met sommige ouders iets meer dan anderen en dat kan ook per periode verschillen.

Dat de vertrouwensband tussen ouders en kinderen belangrijk is, hoef ik niemand te vertellen. En dat elke ouder daar op de beste manier aan probeert te werk is ook iets waar we van uit willen gaan. In dit verband wil ik echter over een andere vorm van vertrouwen hebben.

Bij elk eerste telefonisch contact dat ik met de ouders heb, hoor ik de ouders meestal verzuchten dat ze zelf al veel geprobeerd hebben om het kind zelf te begeleiden, maar dat dit vaak problemen oplevert. Hoor ik het niet in het eerste contact, komt het in het intake gesprek zeker ter sprake.

Het levert strijd op. Het kind verzet zich vaak tegen de ouders. De ouders stoppen er veel energie in, maar hebben niet het gevoel dat het iets oplevert.

Voor mij, als ouder, ook geen vreemde situatie en ik ben van mening dat het de taak van een ouder is om het kind op te voeden en te begeleiden, maar dat het voor sommige dingen ook goed kan zijn om het uit handen te geven. Het begeleiden bij studie en huiswerk kan één van die dingen zijn. Vooral voor kinderen die school al niet meer zien als iets waar ze graag naar toe gaan en wat ze leuk vinden, gaat dit op.

In de begeleiding bij de studie speelt vertrouwen ook een grote rol. Ouders willen altijd het beste voor hun kind. Ze willen hun kinderen steunen in de schoolperiode. Houden de cijfers in de gaten, de roosters van de proefwerken, wat het kind allemaal moet doen en ook of het wel allemaal gedaan wordt.

Ouders en opvoeders gaan hier verschillend mee om. De een kijkt af en toe eens naar de resultaten en informeert eens hoe het gaat. De ander is er elke dag mee bezig en ik heb af en toe zelfs meegemaakt dat het erop leek dat een ouder de hele schoolcarrière nogmaals deed, doordat hij/zij zich net zo in de stof en de toetsen verdiepte als het kind.

Dat ouders en opvoeders hier de beste bedoelingen mee hebben staat voor mij als een paal boven water. In deze maatschappij is een diploma erg belangrijk en we willen allemaal dat ons kind een goede basis heeft in deze maatschappij.

Op een ander niveau gaat er echter een andere soort uitwisseling tussen ouder en kind spelen, namelijk die van vertrouwen. Doordat de ouder of begeleider het kind alles uit de handen probeert te nemen, alles controleert, alles aangeeft etc. wordt er een andere boodschap afgegeven, namelijk de boodschap van: “ik heb er geen vertrouwen in dat je het alleen kunt”.

Ik hoor al reacties van: “Ja maar als ik het niet doe, komt er niets van terecht!” of “hij doet dan echt niets meer hoor, als ik het niet nakijk!”. Ik geloof dit soort uitspraken ook zeker wel.

Wat we echter merken in de praktijk is dat kinderen steeds passiever worden, steeds meer “onderuit zakken” en steeds minder gemotiveerd raken.

De boodschap die het kind onbewust oppikt: “ ik kan het toch niet alleen”, heeft dan wel degelijk zijn weerslag.

Wanneer je het probeert te vertalen naar jezelf, weet ik zeker dat je je dit heel goed kunt voorstellen. Stel je voor iemand zegt voortdurend tegen je: “Laat mij het maar doen, want anders vergeet je het!” of “dat gaat niet lukken zo, als je het zo doet!”. Stel je eens je eigen reactie voor. Waarschijnlijk ga je dan maar ergens op de bank zitten mokken en komt er niet meer vanaf of in het andere geval verlies je al het vertrouwen in jezelf en maakt het je heel erg onzeker. Een kind reageert daarop op dezelfde manier.

Ik zie ook het effect bij kinderen, wanneer ouders het durven los te laten. Op de achtergrond aanwezig zijn en steunen, maar de zelfstandigheid weer bij het kind neerleggen. Ik zie het kind soms letterlijk meer rechtop gaan zitten en meer gemotiveerd met het huiswerk bezig zijn. Het is bijzonder om deze verandering waar te nemen.

Het is een uitdaging om die middenweg te vinden. Soms kun je zo “vol overgave” je kind begeleiden, vol goede bedoelingen, dat het moeilijk is een paar stappen terug te doen. Ook dan kan het goed zijn om even helemaal afstand te nemen om daarna terug te kunnen keren naar die middenweg.

Hoe begeleid jij je kind bij zijn of haar studie? Heb jij vertrouwen erin dat je kind het zelfstandig kan? Heb jij die middenweg gevonden?

Ik hoor graag je reactie, vragen en/of opmerkingen!

22 mei 2013

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.