0591 745 455

Facebook logo van de facebookpagina van het Centrum Ontwikkeling en Educatie
LinkedIn icoon

Gemotiveerd naar school

Gemotiveerd kind

Als ik vraag aan een leerling of ze het leuk vinden om naar school te gaan is er eigenlijk zelden eentje die reageert met een uitbundig ja.
Na een vakantie zijn er bij die er weer zin in hebben, zeker na de zomervakantie. Wanneer ik dan echter doorvraag, blijkt dat hun motivatie meer te maken heeft met het terugzien van klasgenoten, vrienden etc.

Op de enquête die door de nieuwsbrieflezers is ingevuld wordt aangegeven dat men graag meer wil weten over hoe men zoon of dochter kan begeleiden.
Ik snap deze vraag zo goed. Hoe kun je je in een positie “manoeuvreren” dan een kind het ook leuk vindt dat je hulp en ondersteuning biedt bij het huiswerk en de studie. Bij huiswerk en studie waar je meestal niet zoveel niet zin in hebt.

Je zorgen maken is nou eenmaal geen enkele ouder vreemd. Je wilt altijd het beste voor je kind. Je gunt het een leuke, goede schoolloopbaan, een goede opleiding en een leuke baan.
Je weet vaak heel goed wat ervan komt als je niet voldoende doet aan school, als je te laat begint met het huiswerk, te weinig leert en ga zo maar door.

Het zal je ook niet onbekend in de oren klinken als ik zeg dat je kind vertellen waarom het belangrijk is dat je je huiswerk doet en goed studeert meestal tegen dovemansoren gezegd is. Niets is mij, als moeder van 3 puber/adolescenten, vreemd.

In ons werk, bij het begeleiden van de leerlingen bij hun studie en huiswerk is het natuurlijk belangrijk om ze wel gemotiveerd te krijgen. Dat we hun “toestemming” hebben om samen te werken en ze adviezen en tips te geven.

Waar wij erg veel aandacht aan besteden is het opbouwen van het persoonlijke contact met de leerlingen. We willen ze graag leren kennen, weten wat ze leuk vinden en doen dan ook regelmatig navraag naar verschillende zaken. Dat is niet alleen in hun belang, ook voor ons is het erg leuk om te weten met wie we nou eigenlijk echt van doen hebben.

Dit gegeven trekken we in feite door naar de wijze waarop we het kind begeleiden. We zijn niet alleen maar bezig met uitleggen, tips en adviezen geven, maar we vragen vooral ook veel. Vragen over wat ze zelf al gedaan hebben, vooral ook wat ze zelf al weten.

Wat ik telkens weer heel goed kan merken is dat er op deze manier een meer “gelijkwaardige” positie ontstaat. De leerling weet dat zijn inbreng gewaardeerd wordt en wil ook graag iets laten zien.

Ik herinner me een moment waarop ik getuige was van een coach die een leerling enthousiast de leerstof ging uitleggen. De coach vertelde en vertelde maar, erg gemotiveerd, super enthousiast over de leerstof. Ik zag de leerling steeds meer onderuit zakken. De leerling reageerde zelf niet. Zei niets, keek alleen maar, maar nam geen deel aan het gesprek.

Nou betrof het hier een leerling die ik zelf veel begeleidde en waarvan ik wist dat deze erg enthousiast samen met me werkt en zelf veel inbreng heeft. Doordat er op dat moment geen ruimte was voor de leerling zelf, in feite was alleen de coach zelf aan het woord, werd de leerling erg passief.

Wanneer we thuis onze kinderen willen begeleiden is het niet altijd gemakkelijk om bovenstaande “methode” te volgen. We vragen ons meestal vooral af of ze wel genoeg doen, of ze wel voldoende voorbereid zijn op toetsen, hun agenda wel op orde hebben, niets vergeten en ga zo maar door.

Vragen naar dingen, zonder direct in te mengen is niet altijd gemakkelijk. Je zult echter eerst de “toestemming” moeten hebben om je in te mengen.

Wanneer ik een eerste gesprek met ouders heb, hoor ik vrijwel altijd dat ze zelf al veel geprobeerd hebben, maar dat het alleen maar strijd of conflicten oplevert. Als ouder kan ik dit heel goed invoelen en begrijpen. Laatst zei nog weer iemand tegen me: “Vreemde ogen dwingen”.

Ik weet echter niet of het met “dwingen” te maken heeft. Ik denk met name dat het te maken heeft met dat een ander niet jouw zorgen om je kind deelt. Een “buitenstaander” kan er fris tegen aan kijken en kan vanuit een “schone lei” contact maken.

Dit wil niet zeggen dat het als ouder niet mogelijk is zo met je kind te werken en het op deze manier te begeleiden. Het vraagt alleen erg veel zelfreflectie en inzichten. Het kan soms erg moeilijk zijn om objectief naar je zelf te kijken en je communicatie/relatie met je kind te kijken.

Hoe probeer jij je kind/leerling te begeleiden. Hebben jullie een “gelijkwaardige” verhouding of is jouw verhouding met het kind op zorgen gebaseerd?

Ik lees graag je reactie hieronder!

30 augustus 2013

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.