06 - 513 42 749

Icoon pinterest
Icoon google+
Facebook logo van de facebookpagina van het Centrum Ontwikkeling en Educatie
Icoon twitter
LinkedIn icoon

De docenten zijn zo aardig dat geloof je bijna niet!

https://www.dreamstime.com/stock-image-tutor-helping-student-class-image21042461#res3189100

“Hij is nog maar net 17 geworden, een vroege leerling. Best veel hoor wat er dan op ze afkomt”. Ik hoor de moeder in kwestie, kort donker haar met een grote zonnebril,  vertellen over de eerste stappen van haar zoon op het HBO. Hij is zwaar dyslectisch en dat heeft zo de nodige negatieve ervaringen gegeven in zijn schoolperiode. Na heel wat bergen verzet te hebben, loopt nu alles redelijk op rolletjes en logisch dat moeder dat graag zo wil houden.

Naast haar zit een andere moeder, lang, blond haar in een knot op haar hoofd. Geïnteresseerd luistert ze en knikt af en toe begrijpend. De kortharige moeder vervolgt haar verhaal: “Dus ik dacht ik ga direct de school maar eens bellen om te overleggen hoe ze het met de dyslexie gaan oppakken. Ze kennen hem tenslotte nog niet.” Ze vertelt over haar telefoontje naar school en ondertussen raak ik, aan een ander tafeltje, ook nieuwsgierig.

“Toen ik het nummer gedraaid had, wist ik het eigenlijk al. Zo’n gevoel in je onderbuik dat je zegt dat het niet zo’n handig idee is om te gaan bellen”. Ze zucht en kijkt eens voor zich uit. Ze vertelt hoe school niet zo open stond voor haar telefoontje en haar duidelijk te verstaan gaf dat dit iets is dat studenten zelf moeten regelen. Met een bezorgde blik kijkt ze de andere moeder aan: “Hij is nog zo jong en wilde zelf graag dat ik er over ging bellen”.

Haar zoon moest uiteindelijk zelf een afspraak maken hierover, waarbij moeder niet welkom was. Zo doen ze dat niet op die school klaarblijkelijk.  Voor de desbetreffende afspraak heeft ze hem naar school gereden en heeft ze buiten maar op hem gewacht. “Ik hoop maar dat hij het goed heeft kunnen verwoorden en alles benoemd heeft”

Al die tijd had de andere moeder aandachtig toegeluisterd en begon nu te vertellen over haar ervaringen. Haar zoon was een MBO-opleiding begonnen aan een particuliere school. Ze vertelde hoe ze al vanaf het begin van alles op de hoogte gehouden wordt. Ze hadden al enkele gesprekken gehad op school, telkens samen met hun zoon. Haar zoon leek het heel erg naar zijn zin te hebben op school.
 

“De docenten zijn zo aardig, dat geloof je bijna niet!”


De moeder met het knotje vertelt hoe nu, 1 maand later, de docenten nog steeds aardig en erg betrokken zijn bij de studenten. Haar zoon maakt lange dagen, maar gaat nog steeds met heel veel plezier naar school. Als ze eraan toevoegt dat ze wekelijks een presentie overzicht krijgt per mail van de school, zodat ze kan zien of hij misschien uren verzuimd heeft, kijkt de kortharige moeder haar verbaasd aan. “Ik krijg niets meer mee en hoop maar dat hij het aangeeft als hij hulp nodig heeft of er iets is dat niet goed gaat.”

Zoveel betrokkenheid en aandacht van een school en van de docenten gun je toch elk kind? Is dat niet de beste, veiligste omgeving om in te ontwikkelen en te leren?

Als toehoorder trek ik de conclusie dat dit afhankelijk is van hoeveel geld je kunt en wilt betalen voor een opleiding. Als je kiest voor het vak van docent ben je dan niet eigenlijk altijd betrokken? Is dat niet wat je altijd je leerlingen, studenten, cursisten wilt geven? Of is mijn conclusie te voortvarend? Zijn er minder verplichtingen voor docenten aan particuliere opleidingen, waardoor ze meer tijd hebben om betrokken te zijn? Het houdt me bezig.

2 oktober 2016

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.