0591 745 455

Icoon Instagram
Facebook logo van de facebookpagina van het Centrum Ontwikkeling en Educatie
LinkedIn icoon

Achter het behang plakken zou je ze!

Ken je dat van die lastige,  onwillige pubers? Je zou ze achter het behang plakken soms! Ze willen gewoon  niets. Overal commentaar op. Vinden school al helemaal niet belangrijk en zijn enorm druk met een heleboel andere zaken die in hun ogen het belangrijkst zijn in het leven.

Als ouders/opvoeders kan het soms moeilijk zijn om de positieve dingen te benoemen tijdens dit soort periodes. Vaak komen we terecht in het telkens weer opnieuw benoemen van wat er niet goed gaat, wat ze niet mogen. We komen dan in een spiraal van negativiteit terecht, waar we bijna niet meer uitkomen.

Pubers willen dingen uitproberen en zijn erg beïnvloedbaar door leeftijdsgenoten en nog zoveel meer. Dit weten wij als ouders maar al te goed en we willen ze dan ook graag hiervoor behoeden. De makkelijkste oplossing lijkt het om allerlei zaken te verbieden. We willen tenslotte graag dat ze goed terecht komen, hun huiswerk netjes maken, zich op school goed gedragen en ongetwijfeld nog veel meer.

Dan lijkt het goed om zo wat zaken te verbieden. Als we namelijk wat zaken “buiten de deur” weten te houden, is de kans op problemen minder groot. Het gevaar bestaat dat we teveel en te vaak benoemen wat we niet willen.

Dat waar je aandacht aan geeft groeit! Dit bewees ook Brian Earp van de Oxford University met zijn onderzoek naar het effect van verboden-te-roken-bordjes. Wat ontdekte hij? Deelnemers aan het experiment die verboden-te-roken-bordjes hadden gezien, kregen een sterkere behoefte om te roken na het zien van de bordjes dan ervoor. Earp concludeerde dus: “elk onderwerp dat verboden wordt, wordt aantrekkelijker”. (http://bit.ly/1emk1ce )

Je kunt je voorstellen dat de resultaten van dit onderzoek even goed gelegd kunnen worden op andere situaties. Enige tijd geleden, tijdens een begeleidingsuur, raakte ik met een leerling aan de praat over de situatie met school van het moment. Het ging niet goed en hij raakte er erg van in de put.

Ik wist dat de ouders met de handen in het haar zaten en niet meer goed wisten hoe het aan te pakken. De leerling had een grote hobby en daar stortte hij zich op in de weekenden en waar mogelijk ook na schooltijd.

Zonder dat we het daar nou expliciet over hadden, zei de leerlingen me: “wanneer ze me dat afpakken, helpt het echt helemaal niets. Het maakt de zaken alleen maar erger”. Het was zo oprecht zoals hij dat zei. Niet dat hij probeerde mij te stimuleren dit vooral door te geven aan zijn ouders (hoe creatief moet je wezen…), nee, het was een oprechte mededeling van hem. Het werkte gewoon weg niet, om iets wat hij leuk vond te gaan verbieden.

Wanneer we teveel de nadruk leggen op wat we juist niet willen dat ons kind doet, raken we de autonomie van het kind. Elk kind heeft er behoefte aan om zelf zaken te kunnen beslissen. Wanneer er teveel voor het kind beslist wordt en wanneer er zaken verboden worden, voelt het kind dat het zijn autonomie aan het kwijt raken is.

Dat wat we eigenlijk willen bereiken, bereiken we niet. Dat wat we niet willen, wordt juist aantrekkelijker en dat wat we eigenlijk wilden verbeteren of verbeterd willen zien, raakt naar de achtergrond. De aandacht gaat meer en meer uit naar dat wat we verbieden of verboden hebben.

De aandacht terugbrengen naar wat er wel goed gaat is niet altijd makkelijk. Ik hoor ouders wel eens zeggen: “Ja maar als ik het daar niet meer over heb, loopt het helemaal mis!”. Het is inderdaad eng om de stap “terug” te zetten. Het vraagt vertrouwen van je.

Wat een stimulans kan zijn is de vraag aan jezelf: “wat heb ik op dit moment te verliezen”. Het gaat tenslotte toch al niet goed. Dat stuk ken je al en je merkt dat de aanpak van nu niet werkt. Geef je zelf een kans en probeer eens de andere kant. Laat alle “verbodsborden” eens los en concentreer je eens alleen op wat er wel goed gaat.

Geef je puber het vertrouwen dat hij of zij in staat is zelf keuzes te maken. Het is misschien moeilijk voor te stellen, wanneer de spiraal van negativiteit bereikt is, maar de kans is zeer groot dat je puber je weer als bondgenoot gaat zien wanneer hij beseft dat je hem het vertrouwen hebt teruggegeven. De keuzes die je zelf maakt , zullen waardevoller zijn in het leven dan de keuzes die voor je worden gemaakt.

 

 

 

25 maart 2014

Reacties

Mooie blog en veel waarheden. Er schoot mij als geroutineerd en door de wol geverfde vader van 3 dochters (en geloof mij maar dat ouders fouten maken) nog iets te binnen over het begrip "puber". Afgezien van het feit dat ik binnen NLP niet spreek in dergelijke termen, herinnerde ik mij een gesprek met een oud coach die mij het volgende vertelde: In de tussenfase van kind naar jong volwassene, zeg maar zo tussen je twaalfde en je achttiende levensjaar (give or take a few years), komen kinderen tot de ontdekking dat ze steeds meer snappen. Ze zien meer verbanden en worden geconfronteerd met zoveel nieuwe zaken, dat ze in sommige situaties zelfs hun ouders nieuws kunnen vertellen. Dat schept een bepaalde mate van persoonlijke groei en zelfvertrouwen voor het kind. Dat zelfbewustzijn kan extreme vormen aannemen, waarbij zelfs de mening, waarden of overtuiging van ouderen in twijfel kunnen worden getrokken. Zeker wanneer het gaat om vrijheid van denken en handelen. Eigenlijk geldt hun "eigen wereld" (zeg maar nabije sociale wereld in de vorm van oudere vrienden, voorbeelden uit de muziek- of filmwereld, enzovoorts) steeds sterker en daar gelden andere normen. Het is een vorm van loskomen van het ouderlijk gezag en een logische aanloop naar verzelfstandiging. Een schitterend proces waar je als ouder een behoorlijke uitdaging in kunt vinden. Bewustwording van de ouder in de vorm van op eerlijke wijze zijn eigen periode als tiener te beschouwen en het vergelijk te maken op basis van de andere middelen die invloeden die voorhanden waren, levert vaak inzicht op. Mijn vader liet de teugels langzaam vieren en appelleerde aan mijn persoonlijke verantwoordelijkheidsgevoel. En daarbij mocht ik falen. Hij legde dat uit als "leerproces". Hij stierf in 2005, maar ik ben hem er nog steeds dankbaar voor.

Wat een prachtige verwoording van het "puberproces" Ben. Leuk om te lezen en zeker mooi om te lezen hoe je het zelf ervaren hebt. Bedankt voor je waardevolle reactie!