06 - 513 42 749

Icoon pinterest
Icoon google+
facebook icoon
Facebook Emmen
Facebook Coevorden
Icoon twitter
LinkedIn icoon

Ik ga niet weer leren!

"Nee, stop maar! Je moet stoppen nu! Je haalt me toch niet over!"

Ik kan een glimlach niet onderdrukken over zoveel vastberadenheid. Ik kom terug bij mijn zoon op het gesprek dat we enige tijd geleden hadden over zijn logopedielessen, vele jaren geleden. Hij vroeg zich af of het nog wat puntjes op de i kon zetten om nog eens naar een logopediste te gaan. Hij was niet bepaald fanatiek als klein jongetje met de oefeningen herinner ik me nog, dus misschien is er nog wat winst te behalen.

Ik had bewondering voor zijn gedrevenheid en ging informeren voor hem in mijn netwerk. Goed nieuws want het kan nog steeds iets opleveren. Met dat bericht kwam ik ook terug bij hem en liet het vervolgens aan hem over wat er mee te doen.

Nu vroeg ik me na een tijdje af óf hij er iets mee had gedaan en dus vroeg ik ernaar. Zijn reactie verbaasde me:

“Ik ga dat echt niet meer doen! Ik moet er niet aan denken dat ik weer naar zo iemand toe moet. Dat ik daar al die oefeningen moet doen. Ik heb daar echt geen zin in!”

Ik dacht dat ik hem begreep dus wilde ik uitleggen dat het meeste werk thuis gedaan moest worden en niet bij de logopediste zelf. Ik weet nog dat hij toen niet echt gecharmeerd was van de dame in kwestie. Ik kreeg echter geen ruimte om mijn zin af te maken.

“Nee, hou er maar over op! Ik ga niet thuis allerlei oefeningen doen. Ik ben blij dat ik thuis niets meer hoeft te doen als ik klaar ben met het werk. Niet allerlei verplichte dingen nog die ’s avonds moeten gebeuren”.

Ik realiseerde me dat het niets met de bezoekjes aan de logopediste te maken had, maar eigenlijk alleen maar met de opdrachtjes die het met zich mee bracht. Ik ben altijd wat extra alert als het gaat om leerervaringen die mensen hebben. In mijn hoofd begonnen zich al gedachten en ideeën hierover te vormen, maar mijn gedachten kregen geen kans. De volgende frustratie gooide hij er ook al uit:

“Net als met die cursus Fries. Ik ben halverwege en doe nu niets meer! Ik wil dat gewoon niet!”.

Mijn verbazing werd alleen maar groter. Dat wilde hij toch zelf? Door zijn werkomstandigheden is hij inmiddels redelijk bedreven geraakt in het verstaan van het Fries. Spreken doet hij het echter niet. Toen ik een gratis cursus Fries tegenkwam op het internet, stuurde ik hem de informatie direct door. “Misschien leuk om te doen?” schreef ik erbij.

Ik herinner me nog dat hij positief reageerde. Dat leek hem ook wel leuk. Nu lijkt het echter meer alsof ik het hem verplichtte. Eigenlijk is het verhaal van de logopedie hetzelfde. Hij wilde het zelf en ik hielp hem aan de informatie te komen. Nu lijkt het meer alsof ik degene ben die het wil.

Het houdt me bezig. Ik denk terug aan zijn middelbare school periode. Altijd met de hakken over de sloot. Hoe vaak heb ik hem wel niet gezegd dat het hele gezin er bijna aan onder door ging, de stress die hij richting het eind van het schooljaar veroorzaakte. Opeens moest er geblokt worden. Opeens moesten er nog allerlei zaken ingehaald worden of rechtgezet worden om te voorkomen dat hij misschien zitten bleef. En elk jaar weer opnieuw, 5 jaren Havo lang, ging hij op het nippertje over en hadden we weer een ontspannen vakantie.

Aan zijn kunnen lag het niet. Dat was voor school en voor mij wel duidelijk, maar zijn motivatie was nul komma nul. Ik realiseerde me nu dat zijn schoolperiode zoveel stress had veroorzaakt dat nu, 3 jaar later, leren nog steeds een beladen onderwerp is.

En toch is dat niet waar, zegt een ander stemmetje in mijn hoofd. Hij is dol op nieuwe situaties in het werk, waarin hij nieuwe dingen kan leren. Jazeker is dat ook spannend, maar de drang naar nieuwe leermomenten wint het altijd van de angst. En eigenlijk kan ik nog veel meer momenten bedenken waarin ik zie en hoor dat hij graag leert, zich vol overgave stort op situaties om er met meer kennis en wijsheid uit te komen.

Het heeft dus niets met leren in zijn algemeenheid te maken. Verre van dat dus. Het verhaal van de logopediste roept schijnbaar oude leersituaties op die bijzonder frustrerend zijn geweest en de cursus Fries doet er schijnbaar nog een schepje bovenop.

Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me dat het waarschijnlijk met het leerproces te maken heeft. Opdrachten krijgen en die met een bepaalde tijdsdruk moeten doen. Zou dat het zijn?

Het houdt me bezig. Sterker nog, het laat me niet los. Wat gaat er fout in het hele leerproces dat iemand de intrinsieke motivatie kwijt kan raken. En vooral… hoe kan het anders?

10 februari 2017

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.
5 + 12 =
Los deze eenvoudige rekenoefening op en voer het resultaat in. Bijvoorbeeld: voor 1+3, voer 4 in.